Linus + Frederik Leroux/Øyvind Skarbø in de Lokerse Jazzklub 18 april 2015

linus

INTRIGERENDE MELODIEËN EN MYSTERIEUZE HARMONIEËN

Drummer Øyvind Skarbø DSC 0465 v1Frederik Leroux DSC 0466 v1

In een halve cirkel stonden ze op het podium van de Lokerse Jazzklub, het duo Linus met hun twee gasten. Daarmee maakten ze ook hun basisdemocratisch concept duidelijk waarbij voor- en achtergrond in elkaar overvloeiden en inwisselbaar waren en de gasten deel werden van het universum dat Linus langzaam maar zeker ontplooide. Met zijn vieren speelden ze nummers van een bedrieglijke eenvoud met intrigerende melodieën en mysterieuze harmonieën.

Frederik Leroux DSC 0470 v1Ruben Machtelinckx DSC 0456 v1Thomas Jillings DSC 0491 v1Al van bij het openingsnummer ‘Finco’ werd duidelijk dat elektronica een aanzienlijk aandeel zou krijgen in de muziek. In ‘Down’ kregen we twee banjo’s te horen die op een bedje van zachte elektronica zwevend de ruimte indoken, waarbij Øyvind Skarbø haast ongemerkt voor drijfkracht zorgde. Alle referenties naar Hillbilly-muziek die twee banjo’s zouden kunnen oproepen, werden zorgvuldig de kop ingedrukt.

Drummer Øyvind Skarbø DSC 0494 v1Niet enkel de elektronica zorgde voor een surplus, ook natuurlijke geluidjes werden ingevoegd. Zo floot plots iemand een bijkomend melodietje mee, waardoor het leek of er een andere harmonie ontstond. Drummer Øyvind Skarbø slaagde er in het begin van de tweede set in om het duo Machtelinckx-Jillings ongevraagd te vervoegen door van uit het publiek met koffietas, onderbordje en lepel een verrassende bijdrage te leveren. In deze samenstelling liet Linus hun neiging om liefelijke melodieën te spelen balanceren met voldoende ruis en vreemde invalshoeken die het spannend hielden.

Frederik Leroux DSC 0497 v1Ruben Machtelinckx DSC 0471 v1Thomas Jillings DSC 0483 v1Aan de snaren toonden Ruben Machtelinckx en Frederik Leroux zich als een tweekoppig zachtaardig monster, waarbij ze hun spel op banjo, gitaar en baritongitaar op verbazende manier met elkaar lieten versmelten. Op altsax liet Thomas Jillings zijn typisch licht hees geluid horen. Op tenorsax speelde hij met veel lucht, zonder cliché te klinken. Øyvind Skarbø drumde steeds op zacht volume maar klonk niet als een brave volger/veger. In het laatste nummer, nota bene ‘Caroline No’ van de Beach Boys dat nog nooit zo on-Californisch klonk, speelde hij waarschijnlijk de meest intieme drumsolo die er ooit gespeeld werd in de Lokerse Jazzklub.

Ruben Machtelinckx DSC 0486 v1Thomas Jillings DSC 0452 v1

Linus+Frederik Leroux/ Øyvind Skarbø klonken nooit opdringerig, wel uitgebalanceerd en maakten op een niet-aanstellerige wijze behoorlijk wat indruk met hun ‘home made brew’ op kamertemperatuur.

Tekst: Iwein Van Malderen – Foto’s: Cedric Craps

 


Logo

 

Upcoming

No current events.

 

clemenscom logofp

 

WerfrecordsLogo-300
werf-algemeen
vkh logo zwart


Special thanks to our photographers:

Henning Bolte
Cedric Craps
Christian Deblanc

Koen Deleu

Ferdinand Dupuis-Panther
Anne Fishburn

Stefe Jiroflée
Jos L. Knaepen
Jacky Lepage

Nina Contini Melis
Arnold Reyngoudt
Willy Schuyten
Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Guy van de Poel
Cees van de Ven
Marie-Anne Ver Eecke

Jan Vernieuwe

and to our writers:

 

Henning Bolte
Ferdinand Dupuis-Panther
Paul Godderis
Jean-Pierre Goffin
Claude Loxhay
Herman te Loo
Iwein Van Malderen