Hamsessions te Gent met "Laughing Bastards" en "Dans Dans" van ambachtelijke kwaliteit (01 juni 2014)

 michel mast kleiner 2014 06 01 8411u2b800
Michel Mast

Hamsessions is een kleinschalig festivalletje dat jaarlijks plaatsvindt in de stadstuin van Michel Mast (saxofonist bij o.a. FES en Wofo), op een steenworp van het Sint-Jacobsplein te Gent. De Hamsessions verhouden zich tot een gewoon festival zoals vlees van de slager om de hoek tot voorverpakt vlees uit een warenhuis; het is een festival op mensenmaat waar muziekliefhebbers, buren en kennissen van de heer des huizes een gevarieerd en gekruid programma voorgeschoteld krijgen, zonder veel poeha en met een ongedwongen charme gepresenteerd.

2014 06 01 8430ub800

Michel Mast kon zijn eigen tuinfestivalletje zelf op gang schieten met The Laughing Bastards. Op het repertoire de muziek van het Jimmy Giuffre Trio van eind de jaren 50, met o.a. ‘Gotta Dance’ en ‘The Train And The River’. Bastaardmuziek waarbij folk- en bluesinvloeden de jazz kwamen bevlekken en dit alles uiterst relaxed gebracht, music for coctailbars maar met te veel kwaliteit om camp te zijn. Niet toevallig stond ook ‘Lawns’ van Carla Bley op het programma, nog zo’n componiste van indringende niemendalletjes. De bezetting was identiek aan die van het Giuffre Trio, ware het niet dat Mast uitsluitend (en uitstekend) tenor speelde en Lander Gyselinck als drummer werd toegevoegd aan het trio. Gezien de muziek zat Gyselinck minder op de voorgrond dan we van hem gewoon zijn, maar hij wist toch een aardige draai aan de muziek te geven. De relatief onbekende Jan-Sebastiaan Degeyter verraste op gitaar en klonk allesbehalve als een kloon van Jim Hall, de gitarist van het originele Giuffre Trio. Bassist Nils Vermeulen kweet zich voorbeeldig van zijn taak.

2014 06 01 8667ub800

Na de licht verteerbare en fijne opener was het tijd voor iets stevigere kost. Dans Dans speelde ook wel bastaardmuziek maar dan met de volumeknop naar rechts gedraaid. De sound en de gedrevenheid waren die van een rockband, de muzikale opbouw en solo’s refereerden naar de jazz. In ‘Yesterday Is Here’ van Tom Waits klonk iets van ‘The House Of The Rising Sun’ door, en dat lag heus niet alleen aan de gebruikte akkoorden. De song baadde in een Americania sfeer zoals Daniel Lanois die wel eens durft neer te zetten. In ‘The Sicilian Clan’ hoorde ik dan weer iets van Piazolla doorklinken of was mijn hoofd al helemaal beneveld? ‘Mothers Of The Veil’ van Ornette klonk alsof het onder handen genomen werd door Cream. Bassist Frederik Lyenn Jacques speelde efficiënt, drummer Steven Cassiers hield alles in ritmisch juiste banen, hier en daar het vuur nog wat oppokend en gitarist Bert Dockx klonk als een kruisbestuiving tussen Sonny Sharrock, Bill Frisell en Marc Ribot. Vooraf wist ik niet wat te verwachten en vreesde iets tussen jazz en rock dat mogelijks te veel in een vrijblijvende jam zou uitmonden. Niks van dat: solo’s die er toe deden, gevarieerd repertoire met een knappe keuze van geleend materiaal, filmische thema’s afgewisseld met power play... We zijn fan. Nu nog leren dansen op die muziek.

Iwein Van Malderen
foto’s: aangezien Cedric Craps zijn fototoestel stuk was, deze keer met dank aan Cees van de Ven.
De volledige set van Cees vind je op https://www.flickr.com/photos/jazzcase/sets/72157644573150469/

Dit artikel verschijnt ook op www.draaiomjeoren.com

 


Logo

 

Upcoming

No current events.

 

clemenscom logofp

 

WerfrecordsLogo-300
werf-algemeen
vkh logo zwart


Special thanks to our photographers:

Henning Bolte
Cedric Craps
Christian Deblanc

Koen Deleu

Ferdinand Dupuis-Panther
Anne Fishburn

Stefe Jiroflée
Jos L. Knaepen
Jacky Lepage

Nina Contini Melis
Arnold Reyngoudt
Willy Schuyten
Frank Tafuri
Jean-Pierre Tillaert
Guy van de Poel
Cees van de Ven
Marie-Anne Ver Eecke

Jan Vernieuwe

and to our writers:

 

Henning Bolte
Ferdinand Dupuis-Panther
Paul Godderis
Jean-Pierre Goffin
Claude Loxhay
Herman te Loo
Iwein Van Malderen